Αμαρτίαι γονέων...
Ακολουθεί το διττής σημασίας "παιδεύουσι". Εκπαιδεύουν ή απλά παιδεύουν; Την γλώσσα μου την έδωσαν ελληνική και πλούσια, προσθέτω εγώ, για να μπορώ να παίζω με τις έννοιες και να δίνω όποια ερμηνεία θέλω ανάλογα με την περίσταση.
Κοινή αμαρτία γονεών να μεγαλώνουν τα παιδιά τους και να τους διδάσκουν ότι απώτερος στόχος όλων των προσπαθειών τους είναι η οικονομική αποκατάσταση. Από την κούνια ακόμα ακούνε παραμύθια για υπάκουα παιδιά που τα ορίζει το όνειρο του γεννήτορα – κτήτορα. Μεγαλώνουν σαν φυτά θερμοκηπίου που πάντα έχουν ανάγκη την επίβλεψη και φροντίδα κάποιου άλλου. Και είναι το περιβάλλον τέτοιο που δεν σε αφήνει να θέσεις στόχους αφού η απειλή να χάσεις την φροντίδα που σου παρέχεται είναι τόσο τρομακτική που απωθείται αυτόματα πλέον στα μύχια της σκέψης.
Η εσφαλμένη πρώτη επιλογή. Μια επιλογή που επιβλήθηκε μέσα από υπνωτισμό που έκαναν υπνωτισμένοι.
"Έβγαλα 19300 μόρια και η πρώτη μου επιλογή είναι να δηλώσω στρατιωτικές σχολές" λέει ο νε-αν(Ο)ίας… "Ξέρει το παιδί τι το συμφέρει, να μην κουράσει περαιτέρω και το μπαμπά" συνεχίζει ο κτήτορας.
Ποιον τον συμφέρει αυτό το μοντέλο ζωής; Μυαλά που θα μπορούσαν να απορροφηθούν σε επιστήμες περιοπής καταδικάζονται σε φανταριλίκι για όλη τους την ζωή διαιωνίζοντας έτσι την ιδέα του πολέμου σε καιρό ειρήνης!
Πόσο ουτοπική μου είχε φανεί η Πολιτεία του Πλάτωνα όταν την διδασκόμουν στα θρανία. Πόσο επιτακτική μοιάζει τώρα στα ίδια μάτια. Μια Πολιτεία υπεύθυνη για την παιδεία και γαλούχηση των τέκνων με ιδανικά. Ιδανικά που θα θέτουν στόχους υψηλού περιεχομένου και όχι με μέτρο την υλιστική κατάληξή τους.
Ξαφνικά όλοι θέλουν να γίνουν δάσκαλοι…μα τόση αγάπη στα παιδιά; "Εντάξει, είναι και τα 1000 plus τον μήνα. Εντάξει, είναι και οι 4 μήνες διακοπές τον χρόνο. Εντάξει, είναι και το 5ωρο Δευτέρα-Παρασκευή. Αγαπάω τα παιδιά και παίρνω αγκαλιά τα ξαδερφάκια μου μια ώρα κάθε τρίμηνο δεν σημαίνει ότι μπορώ να γίνω δάσκαλος και να χτίσω συνειδήσεις μέσα από το μάθημά μου. Αλλά και ποιος μου το ΄πε τότε που έπρεπε; Μήπως ήξερε και ο πατέρας μου; Να αποκατασταθώ ήθελε…να μην ζήσω στην αβεβαιότητα. Τον άκουσα κι εγώ και έμαθα να θέλω εκείνο που ήθελαν για μένα. "
Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. Καμιά φορά η αυτογνωσία δεν κατακτάται ποτέ. Γεμίζουν οι τάξεις με υπαλλήλους πολλών προνομίων και οι δρόμοι με αυτοδίδακτους μαθητές που αναζητούν οπουδήποτε γνώση.
Δίχως δυνατούς οδηγούς, διαιωνίζεται η αδυναμία. Τον Σωκράτη όμως φροντίσαμε να δολοφονήσουμε. Ας ζήσουμε με τα κρίματά μας και ας απολαμβάνουμε που το παιδί μας πήρε BMW και ας μην έχει αντίληψη να κρίνει και να συναισθανθεί τον κόσμο που ζει.
Τέλος.
